Met 3 dagen in Tirana breng je één dag door in de stad, die je afsluit met de Albanian Night-show, en gebruik je Tirana daarna als uitvalsbasis voor twee dagtrips: Krujë en Durrës op dag twee en de UNESCO-stad Berat op dag drie. Je ziet de kleurrijke, eigenzinnige Albanese hoofdstad, de bergvesting van de nationale held, een Romeins amfitheater aan de Adriatische Zee en de ‘stad van de duizend ramen’, en je slaapt elke nacht in hetzelfde bed.
Drie dagen in Tirana, of een lang weekend in Tirana, is precies de tijd die deze stad nodig heeft om je te veroveren. Bij een eerste bezoek kan het veel lijken: toeterend verkeer, beschilderde flatgebouwen, terrasjes op elke stoep, moskeeën naast bunkers uit de communistische tijd. Geef het wat tijd en je beseft dat juist die chaos de charme is. Tirana was bijna een halve eeuw afgesloten van de rest van de wereld en haalt nu de verloren tijd in, luid en vol levenslust.
Het is bovendien de perfecte uitvalsbasis. Albanië is een klein land, de wegen zijn de afgelopen tien jaar enorm verbeterd en bijna alles wat de moeite waard is in Midden-Albanië ligt binnen een paar uur rijden. Middeleeuwse kastelen, Ottomaanse oude stadjes, Romeinse ruïnes, Adriatische stranden en wijngaarden liggen allemaal op dagtripafstand. Dus geen koffers in- en uitpakken, niet van hotel naar hotel en geen rolkoffers over kinderkopjes. Gewoon een sterke koffie in de ochtend, een auto of een tour, en op tijd terug voor een lang diner.
Dit is de route die ik een vriend zou geven die voor het eerst komt. Ze combineert de grote bezienswaardigheden met de kleine momenten die Albanië zo onvergetelijk maken: de geur van gegrild vlees uit een restaurant aan de voet van een kasteel, een oude man die zelfgemaakte vilten pantoffels verkoopt, de zon die ondergaat boven de Adriatische Zee in een stad van 2.000 jaar oud. Laten we beginnen.
3 dagen Tirana-reisroute in één oogopslag
| Plan | Reistijd vanuit Tirana | |
|---|---|---|
| Dag 1 | Hoogtepunten van Tirana en Albanian Night | Geen, alles is te voet |
| Dag 2 | Kasteel en bazaar van Krujë, daarna Durrës | Ongeveer 1 uur, daarna 1 uur |
| Dag 3 | Berat, de stad van de duizend ramen | Ongeveer 2 uur per richting |
Dag één doe je helemaal te voet, dus trek comfortabele schoenen aan. Op dag twee en drie rijd je wat, maar elk stuk is kort genoeg om veel meer tijd te besteden aan ontdekken dan aan stilzitten in de auto. Heb je maar een weekend in Tirana? Doe dan dag één plus de dagtrip die je het meest aanspreekt (ik zou voor Berat kiezen).
Dag 1: de hoogtepunten van Tirana
Je eerste dag draait om de ziel van de hoofdstad leren kennen. De belangrijkste bezienswaardigheden van Tirana liggen in een compact, goed beloopbaar centrum, en de route hieronder loopt vanzelf van de ene plek naar de andere. Onderweg reis je van de Ottomaanse tijd door de donkerste decennia van het communisme tot in de heldere, bruisende stad die Tirana nu is. Het is veel geschiedenis voor één dag, maar zo levendig en verrassend verteld dat het nooit als huiswerk voelt.
Ochtend: het Skanderbegplein en de Et’hem Bey-moskee
Begin waar elk verhaal over Tirana begint: het Skanderbegplein. Haal een koffie bij een van de cafés aan de rand (Albanezen nemen koffie heel serieus, en een macchiato is hier net zo goed als in Italië) en neem even de tijd om alles in je op te nemen. Het plein is enorm, een uitgestrekt voetgangersgebied dat opnieuw is bestraat met stenen uit steden in heel Albanië, dus in zekere zin sta je op het hele land tegelijk. In het midden zit nationale held Skanderbeg te paard, het zwaard aan zijn zij, precies de man die het Ottomaanse Rijk een kwarteeuw lang wist tegen te houden. Je hoort zijn naam de komende drie dagen voortdurend, dus het is fijn om hem meteen even te begroeten.
Rondom is het plein een levende tijdlijn. Het enorme socialistisch-realistische mozaïek van het Nationaal Historisch Museum strekt zich uit over de gevel en toont Albanezen, van Illyrische krijgers tot partizanen, die heldhaftig de toekomst tegemoet marcheren. Daartegenover zijn het Paleis van Cultuur en de Opera pure communistische monumentaliteit. En in de hoek, bijna fragiel tussen al dat beton, staat de Et’hem Bey-moskee met de Klokkentoren ernaast.
Stap de moskee binnen en je begrijpt waarom dit een van de geliefdste gebouwen van de stad is. Ze werd gebouwd eind 18e en begin 19e eeuw, is klein en intiem, en de muren zijn bedekt met fresco’s van bomen, watervallen en bruggen: landschappen die zeldzaam zijn in islamitische kunst, waardoor het meer op een beschilderde tuin lijkt dan op een gebedshuis. Er hoort ook een krachtig verhaal bij: de moskee overleefde het communistische verbod op religie, en in 1991, toen het regime instortte, kwamen hier duizenden mensen samen om te bidden, tegen de autoriteiten in. Onder die beschilderde koepel voel je waarom deze plek zoveel betekent voor Tirana. Kleed je bescheiden en trek bij de deur je schoenen uit.
Bunk’Art 2: binnen in een communistische atoombunker
Op een paar minuten lopen van het plein steekt een kleine betonnen koepel als een paddenstoel uit de grond. Dat is de ingang van Bunk’Art 2, een museum in een atoomschuilkelder die in de jaren 80 werd gegraven voor het ministerie van Binnenlandse Zaken. De Albanese dictator Enver Hoxha was ervan overtuigd dat het land elk moment kon worden binnengevallen en liet honderdduizenden bunkers in het hele land bouwen. Dit is een van de grootste.
Afdalen in de lage, kille gangen is een vreemde, ietwat claustrofobische ervaring, en dat is precies de bedoeling. Zaal na zaal vertelt het museum het verhaal van de Albanese politie en geheime politie van 1912 tot 1991, met uniformen, verhoormiddelen, foto’s en persoonlijke verhalen van mensen die werden bespioneerd, gevangengezet of erger. Sommige zalen zijn aangrijpend, andere bijna absurd, en samen geven ze een echt beeld van hoe het was om te leven onder een van de meest geïsoleerde regimes uit de geschiedenis. Je komt iets bedachtzamer weer boven in de zon, met nieuwe waardering voor de luidruchtige, vrije stad om je heen.
House of Leaves: het museum van geheime surveillance
Loop vanaf Bunk’Art 2 zo’n tien minuten naar het House of Leaves, en als je maar één museum in Albanië bezoekt, maak het dan dit. De met klimop begroeide villa, waaraan het museum zijn naam dankt, begon als dokterspraktijk en werd later het hoofdkwartier van de Sigurimi, de communistische geheime politie, waar de surveillance van gewone burgers werd gepland en uitgevoerd. Het won in 2020 de Museumprijs van de Raad van Europa, en eenmaal binnen snap je waarom.
De tentoonstellingen zijn ongelooflijk goed gedaan: verborgen camera’s in alledaagse voorwerpen, bandrecorders, afluisterkamers en dossiers over mensen wier enige ‘misdaad’ een grap was tegen de verkeerde vriend. Met koptelefoons luister je mee met opgenomen gesprekken, en het effect is echt verontrustend, alsof jij nu de spion bent. Het is een indringend uur, maar een essentieel uur. Alles wat je daarna in Albanië ziet, van de bunkers op de heuvels tot de explosie van kleur op de gebouwen van Tirana, valt beter op zijn plek als je hier bent geweest.
Lunch bij het plein
Inmiddels heb je honger, en dat komt goed uit, want de Albanese keuken is een van de meest ondergewaardeerde keukens van Europa. Tymi, vlak bij het plein, is een betrouwbare keuze voor gegrild vlees, warm brood en grote salades, of kies iets uit onze lijst met traditionele restaurants. Bestel een paar gerechten om te delen: tavë kosi (lam uit de oven met yoghurt), fërgesë (een rijk, borrelend gerecht van paprika, tomaat en kwark), byrek en veel vers brood. Neem de tijd. Lange, luie lunches horen hier bij het leven.
Middag: beklim de Piramide van Tirana
Wandel na de lunch over de hoofdboulevard naar de Piramide van Tirana, een van de vreemdste en mooiste gebouwen van de stad. Ze werd in 1988 gebouwd als museum voor Enver Hoxha en kende na de val van het regime vele levens: congrescentrum, NAVO-basis tijdens de Kosovo-oorlog, nachtclub en jarenlang een verlaten ruïne die kinderen uit de buurt als reuzenglijbaan gebruikten. Vandaag is ze prachtig herboren als tech- en onderwijscentrum, met kleurrijke blokken rond de voet en trappen die helemaal langs de schuine zijkanten omhoog lopen.
Klim naar de top. Het is steiler dan het lijkt, maar het uitzicht over de daken richting de berg Dajti is elke trede waard. Daarboven, met studenten die kletsen op de trappen en de stad die onder je zoemt, voelt de Piramide als het perfecte symbool van het moderne Tirana: een monument voor een dictator, omgetoverd tot speelplaats voor de nieuwe generatie.
Blloku: van verboden zone naar de hipste wijk van de stad
Net over de rivier ligt Blloku, en het contrast is heerlijk. Onder het communisme was dit lommerrijke stratenraster afgesloten voor de partijelite en mochten gewone Albanezen er niet in. Hoxha’s eigen villa staat nog altijd op de hoek, opvallend bescheiden voor het huis van een dictator. Toen het regime viel, ging de wijk open voor iedereen, en sindsdien haalt ze de schade ruimschoots in.
Tegenwoordig is Blloku waar Tirana komt om te zien en gezien te worden: rooftopbars, conceptstores, specialty coffee, cocktailbars en restaurants met terrassen vol piekfijn geklede jonge Albanezen. Dwaal rond zonder plan, stop voor een koffie of vers sap en bekijk het Postbllok-monument aan de rand van de wijk, waar een bunker, een stuk van de Berlijnse Muur en betonnen palen uit een werkkamp samen herinneren aan wat eraan voorafging.
Late middag: een rustig rondje door het Grote Park
Sluit je dag af met een wandeling door het Grote Park, dat direct achter Blloku begint. Hier komt Tirana op adem: een kunstmatig meer omringd door pijnbomen, joggers en hondenuitlaters, gezinnen met kinderwagens, stelletjes op bankjes en oude mannen die in de schaduw domino spelen. Het hele rondje om het meer duurt in rustig tempo ongeveer een uur, en in het gouden licht van de late middag is het een van de vredigste plekken van de stad. Haal een ijsje of een drankje bij een van de cafés aan het meer en ga dan terug naar je hotel om je op te frissen voor de avond.
19:00 · Albanian Night
Je eerste avond hoort bij Albanian Night. Het is een liveshow in het centrum van Tirana waarin je te gast bent op een traditionele dorpsbruiloft uit Noord-Albanië, en het is de allerbeste manier om je eerste dag af te sluiten. Er is volkszang waar je kippenvel van krijgt, energieke dansen waar je hoe dan ook bij betrokken raakt, traditionele kostuums die je kunt passen en volop raki om op het bruidspaar te proosten.
Het is grappig en ontroerend tegelijk, en de sfeer is zo warm als alleen een Albanees feest kan zijn. Het geeft je ook echte context voor de plekken die je de komende twee dagen bezoekt: de muziek, de kostuums en de verhalen gaan allemaal terug naar de bergen en dorpen die je vanuit het autoraam ziet (en ja, Skanderbeg komt weer langs). Boek Dinner & Show voor een uitgebreide traditionele maaltijd na afloop, en neem de tijd om rond te kijken op de bazaar met handgemaakt ambacht, een geweldige plek voor een betekenisvol souvenir. Shows beginnen elke avond om 19:00; boek op albaniannight.com.
Dag 2 ochtend: Krujë, Skanderbegs bergvesting
Op dag twee trek je naar het noorden, de bergen in. Krujë ligt op een rotsrichel op zo’n 45 minuten tot een uur van Tirana, en de rit zelf is al genieten: de vlakte maakt plaats voor olijfgaarden, dan slingert de weg in haarspeldbochten de berg op en ligt ineens de hele kustvlakte onder je, met de Adriatische Zee die op heldere dagen aan de horizon glinstert.
Dit is de stad waar Skanderbeg stand hield. In de 15e eeuw hield hij vanuit deze vesting 25 jaar lang de Ottomaanse legers tegen en doorstond hij belegering na belegering, terwijl veel grotere koninkrijken al gevallen waren. Voor Albanezen is Krujë niet zomaar een kasteel, het is het hart van het nationale verhaal, en die trots voel je zodra je aankomt.
Het kasteel en het Skanderbegmuseum
Loop door de kasteelpoort en het eerste wat je raakt, is het uitzicht. De muren klampen zich vast aan de rand van de berg en vanaf de wallen kijk je recht langs de kliffen naar het dal ver beneden. Je ziet zo de uitkijkposten van Skanderbeg hier staan, speurend naar het stof van een naderend leger.
Binnen de muren staat het Skanderbegmuseum, een indrukwekkend gebouw dat eruitziet als een middeleeuwse vesting en in 1982 werd geopend. De tentoonstelling neemt je mee door zijn leven en veldslagen met enorme schilderijen, wapens, kaarten en een replica van zijn beroemde helm met geitenkop (het origineel is in Wenen). Zelfs als militaire geschiedenis niet je ding is, is de omvang van het verhaal meeslepend, en je begrijpt daarna waarom zijn standbeeld midden in Tirana staat en waarom zijn dubbelkoppige adelaar op de nationale vlag wappert.
Het Etnografisch Museum
Een paar stappen verderop, door de geplaveide steegjes binnen de muren, ligt het Etnografisch Museum, dat voor veel bezoekers het hoogtepunt wordt. Het is gevestigd in een oud Ottomaans familiehuis uit de 18e eeuw, bewaard bijna precies zoals de familie er woonde. Je ziet de originele houten meubels en gesneden plafonds, de kamers waar gasten werden ontvangen, een privéhamam en het gereedschap waarmee de familie bijna alles zelf maakte: olijfpersen, weefgetouwen, leerwerkplaatsen en koperen pannen.
De gidsen zijn geweldige vertellers en wijzen je op slimme details, zoals de verborgen raampjes waardoor de vrouwen des huizes gasten konden bekijken zonder gezien te worden. Het voelt minder als een museum en meer alsof je bij iemand thuis bent uitgenodigd, tweeënhalve eeuw geleden. Zoek binnen de muren ook de kleine Dollma Teqe, een bektashi-heiligdom dat stil herinnert aan Albanië’s bijzondere en tolerante religieuze mix.
De Oude Bazaar
Het echte plezier is echter de Oude Bazaar net onder het kasteel. Het is een steil geplaveid straatje met winkeltjes met houten gevels en overhangende daken, al sinds de Ottomaanse tijd een marktstraat. Tegenwoordig ligt het vol schatten: handgeweven tapijten en kelims, vilten pantoffels en de traditionele witte qeleshe-hoedjes, koperwerk, zilveren filigraansieraden, geborduurd textiel en antiek, van communistische speldjes tot oude koffiemolens.
Een deel van wat je ziet is massaproductie, dus neem de tijd. Zoek de werkplaatsen waar je ziet hoe dingen met de hand worden gemaakt, maak een praatje met de winkeliers (velen vertellen graag over hun ambacht) en wees niet bang om een beetje af te dingen, met een glimlach. Dit is een van de beste plekken in het land om een souvenir te kopen dat je echt gaat koesteren.
Lunch met uitzicht bij Restorant Bardhi
Voor de lunch is Restorant Bardhi bij het kasteel een begrip. De porties zijn royaal, veel producten komen van hun eigen boerderij en het uitzicht over de heuvels vanaf het terras wil je wel tien keer fotograferen. Probeer het langzaam gegaarde lam, de lokale kazen en de verse groenten, met zelfgemaakte raki als je niet rijdt. Tip: Krujë ligt maar zo’n 30 minuten van het vliegveld van Tirana, dus als je het liever niet in dag twee propt, is het een prima laatste stop op weg naar huis.
Dag 2 middag: Durrës en de Adriatische Zee
Rijd vanuit Krujë de bergen uit richting zee. Durrës is de oudste stad van Albanië en de belangrijkste haven, op zo’n 40 minuten van Tirana, en verwelkomt al meer dan 2.500 jaar reizigers. De stad werd gesticht door Griekse kolonisten, werd de Romeinse stad Dyrrachium en was het beginpunt van de Via Egnatia, de grote Romeinse weg die helemaal naar Constantinopel liep. Nu is het een levendige, zonnige badplaats, waar het oude verleden op de meest onverwachte plekken opduikt tussen flats en strandbars.
Het Romeinse amfitheater
Het meest verbluffende voorbeeld ligt midden in de stad. Half verscholen tussen moderne gebouwen ligt een Romeins amfitheater uit de 2e eeuw na Christus dat ooit zo’n 15.000 toeschouwers bood, een van de grootste van de Balkan. Ongelooflijk genoeg was het eeuwenlang vergeten, overbouwd met huizen, en werd het pas in de jaren 60 herontdekt. Sommige van die huizen staan er vandaag nog bovenop.
Loop door de gewelfde stenen gangen waar ooit gladiatoren en toeschouwers liepen, en zoek de kleine vroegchristelijke kapel die in de constructie is gebouwd, met fragmenten van mozaïeken die nog aan de muren hangen. Stap dan de arena in en kijk omhoog naar de tribunes die om je heen oprijzen. Met wasgoed dat aan de balkons wappert en de geluiden van de stad op de achtergrond is het een heerlijk surrealistische plek: het oude Rome en het alledaagse Albanië in één beeld.
De Venetiaanse Toren en de boulevard
Vanaf het amfitheater is het een korte wandeling naar de Venetiaanse Toren, een stevige ronde toren uit de 15e eeuw die deel uitmaakte van de middeleeuwse verdediging van de stad. Slenter daarna over de lange boulevard langs zee, met palmbomen, cafés en bankjes, zoals de inwoners elke avond doen. Je komt vissers tegen, gezinnen met ijsjes en het Archeologisch Museum, dat een kort bezoek waard is als je meer wilt zien van wat het Romeinse Dyrrachium heeft achtergelaten.
Is het zomer, neem dan je zwemkleding mee. Het stadsstrand ligt er pal naast, en het ondiepe, warme water van de Adriatische Zee is onweerstaanbaar na een ochtend in de bergen. Voor een rustiger, schoner stuk strand ligt Qerret Beach bij Golem zo’n 20 minuten naar het zuiden, met een lang, zacht aflopend strand, schaduwrijk parkeren in een dennenbos, strandwachten en douches.
Vis en zeevruchten in Durrës
In Durrës draait alles om vis, en die eten met uitzicht op de zee waar hij gevangen is, is een van de grote genoegens van Albanië. Fish House is een favoriet bij de locals voor gegrilde octopus, mul en linguine met zeevruchten tegen zeer redelijke prijzen. Bestel een karaf lokale witte wijn, neem de tijd en kijk naar de boten die de haven in- en uitvaren.
Auto en meer tijd? Kaap Rodon
Heb je eigen vervoer en een paar uur extra, rijd dan naar het noorden naar Kaap Rodon, en bereid je voor om verliefd te worden. Het is een wild, rotsachtig schiereiland dat de Adriatische Zee in steekt, en op de punt vind je de ruïnes van een kasteel dat Skanderbeg in 1450 begon te bouwen, direct na het eerste beleg van Krujë. De verweerde muren lopen recht de zee in, waar de golven tegen de stenen slaan.
Vlakbij staat het kleine Sint-Antoniuskerkje eenzaam aan de kust, witgekalkt en onwaarschijnlijk fotogeniek, met fresco’s binnen waaronder een figuur die Skanderbegs zus Mamica zou voorstellen. Langs de kliffen wandelen, met alleen de wind, de zee en de ruïnes om je heen, is een van de meest vredige en hartverwarmende ervaringen van de hele reis. Op de terugweg serveren familievisrestaurants langs de kust een volledige maaltijd met wijn voor veel minder dan in de stad, en Duka Winery in de heuvels van Ishëm is een mooie omweg als je zin hebt in een proeverij.
Krujë en Durrës vormen een makkelijke rondrit: ’s ochtends van Tirana naar Krujë, naar de kust voor een late lunch en het amfitheater, en in zo’n 40 minuten terug naar Tirana. Wees om 20:00 terug voor een relaxed diner, of een cocktail in Blloku als je nog energie hebt.
Dag 3: Berat, de stad van de duizend ramen
Het beste komt aan het eind. Berat ligt met de auto iets minder dan twee uur ten zuiden van Tirana (twee tot tweeënhalf uur met de bus) en is de dagtrip die ik iedereen aanraad, zonder uitzondering. Ze noemen het de ‘stad van de duizend ramen’ vanwege de witte Ottomaanse huizen die in de oude wijk Mangalem tegen de heuvel zijn gestapeld, met hun rijen donkere houten ramen die over de rivier de Osum uitkijken op hun buren in Gorica. De oude stad staat op de UNESCO-Werelderfgoedlijst en is een van die zeldzame plekken die in het echt net zo magisch zijn als op foto’s.
Vertrek uiterlijk om 8:30 uit Tirana zodat je de hele dag hebt. De rit is al een traktatie: zodra de stad achter je ligt, kronkelt de weg door glooiend groen land dat vaak met Toscane wordt vergeleken, met wijngaarden, olijfgaarden en dorpjes. Dan neem je een bocht, rijst de berg Tomorr in de verte op, en daar is het: Berat, wit glanzend op de heuvel onder zijn kasteel.
Mangalem, Gorica en het klassieke uitzicht
Begin beneden bij de rivier in Mangalem, de Ottomaanse wijk aan de voet van de kasteelheuvel. Dwaal door de smalle, steile steegjes, waar witgekalkte huizen tegen elkaar leunen en wijnranken boven de deuren hangen. Loop dan over de stenen Gorica-brug, een elegante Ottomaanse brug met zeven bogen van zo’n 130 meter lang, naar de wijk Gorica aan de overkant.
Gorica is rustiger, met kinderkopjes en kleine orthodoxe kerkjes tussen de huizen, en vanaf hier heb je het klassieke uitzicht: de ramen van Mangalem die in rijen tegen de heuvel aan de overkant oprijzen, weerspiegeld in de rivier, met de kasteelmuren bovenop. Zoek een plekje aan de oever, ga een paar minuten zitten en neem het in je op. Het is zo’n uitzicht waar je stilletjes dankbaar van wordt dat je er bent.
Kasteel van Berat: een citadel waar nog mensen wonen
Klim nu naar het kasteel van Berat (Kalaja). De wandeling over de steile geplaveide straat vanuit Mangalem duurt zo’n 20 minuten en laat je hart sneller kloppen, dus als het warm is, is een taxi geen schande. Het kasteel dateert grotendeels uit de 13e eeuw, gebouwd op Romeinse en Byzantijnse fundamenten, en het uitzicht vanaf de muren over de Osum en de kloof is adembenemend.
Het meest verrassende aan het kasteel van Berat is dat het geen ruïne is, maar een woonwijk. Er wonen nog altijd mensen binnen de muren, dus je loopt langs waslijnen, moestuinen, breiende oma’s op de stoep en kraampjes met handgemaakte kant en tapijten, tussen Byzantijnse kerken van honderden jaren oud. Er hangt hier een tijdloosheid die moeilijk te beschrijven is. Je verwacht bijna dat je om een hoek de 15e eeuw in stapt.
Mis het Onufri Iconografisch Museum in de Kerk van de Ontslaping niet. Het bevat meer dan 200 iconen en religieuze werken, de beroemdste van de 16e-eeuwse meesterschilder Onufri, bekend om een tint rood zo rijk en stralend dat niemand hem ooit heeft kunnen namaken. Sta voor zijn werk en je begrijpt precies waar alle ophef over gaat. Let ook op de Sint-Theodoruskerk met muurschilderingen van Onufri, de ruïnes van de Rode Moskee met haar zeldzame cilindrische minaret en het kleine Heilige Drievuldigheidskerkje op de helling, een van de mooiste Byzantijnse kerken van Albanië.
Terug in de benedenstad
Kijk op de weg naar beneden even bij de Sultansmoskee, een van de oudste van de stad, eind 15e eeuw gebouwd met een prachtig beschilderd plafond en een galerij op houten zuilen. Vlakbij vertelt het Solomon Museum een ontroerend en weinig bekend verhaal: hoe Albanezen, ook de inwoners van Berat, Joden onderdak boden tijdens de Tweede Wereldoorlog, waardoor Albanië de oorlog eindigde met meer Joden dan het begon. Het is een klein museum, maar het maakt een grote indruk.
Eten in Berat
Voor de lunch heeft Guva Mangalem een terras boven de rivier en heerlijke huisgemaakte kost (open vanaf 13:00). Andere uitstekende opties zijn Klea, een klein familierestaurant vlak naast het kasteel, bekend om lokale kazen, qofte (gehaktballetjes) en gevulde wijnbladeren, en Antigoni bij de Gorica-brug, met uitzicht op de rivier en fantastische gevulde aubergine. De keuken van Berat is een heerlijke mix van Ottomaanse en Albanese tradities: langzaam gegaard vlees, verse zuivel en groenten van om de hoek.
Raak je betoverd door Berat en besluit je te blijven slapen (dat doen veel mensen), reserveer dan een diner bij Homemade Food Lili, een piepklein familierestaurant met slechts een handvol tafels in een tuin in Mangalem. De gastheer schenkt zelfgestookte raki en wijn van zijn eigen familie, en het zit weken van tevoren vol, niet zonder reden. En als de avond afkoelt, doe dan mee met de locals aan de xhiro, de avondwandeling over de hoofdboulevard, terwijl de ramen van Mangalem boven je één voor één oplichten.
Wijn op de terugweg
Op weg terug naar Tirana rijd je door de wijngaarden rond Berat, waar al eeuwenlang wijn wordt gemaakt. Heb je een BOB, dan is een proeverij bij een van de familiewijnhuizen in de omgeving een heerlijke manier om de rit te onderbreken en te proosten op het einde van je drie dagen. Neem een fles lokale rode wijn mee naar huis. Een beter souvenir bestaat niet.
Alternatief: een dagtrip naar Ohrid, Noord-Macedonië
Ja, het is een ander land, en ja, het is de moeite waard. Het Meer van Ohrid ligt op de grens tussen Albanië en Noord-Macedonië en is een van de oudste en diepste meren van Europa. De stad Ohrid aan Macedonische kant is een van de mooiste plekken van de Balkan: een oude stad op een heuvel met roodgedekte huizen, Byzantijnse kerken en geplaveide steegjes die afdalen naar een meer zo helder dat je de stenen op de bodem ziet. Stad en meer staan op de UNESCO-Werelderfgoedlijst.
Het is ongeveer drie uur rijden per richting via grensovergang Qafë Thanë, dus vertrek vroeg (uiterlijk 7:00) en neem je paspoort mee. Rijd je in een huurauto, controleer dan vooraf of de verzekering Noord-Macedonië dekt (de ‘groene kaart’), of boek een dagtour en laat de grens aan een ander over. De weg langs de Albanese oever van het meer, via Pogradec, is op zichzelf al prachtig.
Eenmaal daar loop je naar het Fort van Samuel voor weids uitzicht over de oude stad en het meer, en daal je af langs het antieke theater, waar ’s zomers nog voorstellingen zijn, en de Sint-Sofiakerk met haar eeuwenoude fresco’s. Eindig bij de Sint-Janskerk van Kaneo, op een klif pal boven het water. Het is de meest gefotografeerde plek van het land, en tijdens het gouden uur, met het glinsterende meer eronder, begrijp je waarom. Lunch daarna bij Kaneo Restaurant direct aan het water, waar je op het terras zit met je voeten bijna in het meer. Hou je meer van meren dan van kastelen, ruil Berat dan in voor Ohrid.
Vervoer
- Huur een auto: de makkelijkste manier om deze dagtrips in je eigen tempo te doen, te stoppen voor foto’s wanneer je wilt en omwegen toe te voegen zoals Kaap Rodon of een wijnhuis. Autorijden in Tirana is chaotisch, maar buiten de stad is het veel rustiger, en de hoofdwegen naar Krujë, Durrës en Berat zijn in goede staat.
- Boek een tour: veel bedrijven organiseren dagtours naar Berat, Krujë en Durrës (vaak Krujë en Durrës gecombineerd) met ophaalservice bij je hotel. Een prima optie als je liever ontspant, en een lokale gids brengt de geschiedenis tot leven.
- Bussen: goedkoop en frequent naar Durrës en Berat vanaf de busstations van Tirana (ongeveer 500 ALL naar Berat), maar langzamer, en dienstregelingen staan niet altijd online. Gjirafa Travel is handig om tijden te checken.
Veelgestelde vragen
Is 3 dagen in Tirana te veel?
Niet als je Tirana als uitvalsbasis gebruikt. Eén dag is genoeg voor de hoogtepunten van de stad, en met de andere twee zie je Krujë, Durrës en Berat zonder ooit van hotel te wisselen. Eerder vertrek je met het gevoel dat je meer tijd had willen hebben.
Hoe breng je een weekend in Tirana door?
Voor een weekend in Tirana besteed je vrijdag of zaterdag aan het stadscentrum en sluit je de dag af bij de Albanian Night-show, en gebruik je de rest van het weekend voor een makkelijke dagtrip, zoals Krujë en Durrës of Berat.
Wat is de beste dagtrip vanuit Tirana?
Berat is de meest lonende dagtrip vanuit Tirana, met de oude stad op de UNESCO-lijst, het bewoonde kasteel en het beroemde uitzicht op de duizend ramen. Krujë is het makkelijkst, op ongeveer een uur rijden.
Kun je Krujë en Durrës op één dag doen?
Ja. Bezoek Krujë in de ochtend, rijd ongeveer een uur naar Durrës voor de lunch en het amfitheater, en ben in zo’n 40 minuten terug in Tirana.
Wat is de beste tijd van het jaar voor deze reisroute?
Late lente (mei en juni) en vroege herfst (september en oktober) zijn ideaal: warm genoeg voor het strand in Durrës, maar koel genoeg om naar de kastelen van Krujë en Berat te klimmen. Juli en augustus zijn heet en druk aan de kust, maar perfect als zwemmen bovenaan je lijstje staat.
